Dag 4 Agra.

 

Ruim voor openingstijd was ik al ter plaatse bij één van de beroemdste monumenten ter wereld, de Taj Mahal.

En dat merk je meteen.  Ondanks het nog maar 6 uur in de morgen was en donker, krioelde het al van de toeristen.

De veiligheidscontroles zijn er dan ook heel streng tot een metaal detector en fouillering toe.

Eerst een korte wandeling tussen enkele monumenten, dan naar links en dan … de Taj Mahal!!!

Veel gezien op tv en foto, maar als je het “in ’t echt” ziet … man, man, man … indrukwekkend, fenomenaal!!!

En ik gebruik ook het woord ontroerend, dat ik dit mocht zien met mijn eigen ogen, ja het deed me wat.  

De volgende stop was Mehtab bagh garden aan de oever van de heilige Yamuna rivier.

Vanuit deze vooral met Oleander struiken begroeide tuin kon ik genieten van een mooi vergezicht op de Taj Mahal.

Ik werd vergezeld door een 10- tal indiaanse kinderen die ook gewillig mee op de foto wilden.

Van een van de moeders mocht  ik even haar baby vasthouden “ zoooo lief”.
zelfs baby’s hebben hier een zwart potloodlijntje aan hun ogen.

Terug de tuk-tuk op en door het helse verkeer naar een monument dat Ali “baby taj Mahal” noemde.

Dit was niet gepland maar leuk om eens door te wandelen.

Dan terug richting Agra.

Mensen,  je kunt je echt niet voorstellen wat ik onderweg te zien kreeg, pure armoede, oude mensen liggend op straat, mensen met lepra, ik wist niet eens dat de ziekte nog bestond …

De kampen met gezinnen op elkaar gepakt, kinderen die naakt rondliepen.

Dit vergeet ik van mijn leven nooit. Ik heb al veel gereisd maar dit heb ik nog nooit gezien!
Als ik terug thuis ben zal ik een aantal op Facebook posten, dit moet ik echt delen, zoals zoveel foto’s.

Op mijn verzoek reden we daarna naar het “Mother Teresa’s center” in een van de buitenwijken.

Een plaats waar geen toeristen komen, een plaats die toeristen eerder vermijden.

Het staat zelfs niet in “de trotter gids”.

Ali zei me “ it’s not good to go there” …

Mother Teresa’s center is een plaats waar uitgestoten minder valide (wezen), volwassenen, maar vooral baby’s, peuters en kinderen “opgevangen” worden. Ik had er ergens over gelezen op het web.

Mother Teresa heeft ooit de Nobelprijs voor de vrede gekregen en is volgens mij ook heilig verklaart en eigenlijk is ze nog niet zo lang gestorven.

Ik ben gewoon binnengegaan langs de poort en rondgewandeld tot ik een zuster zag.

Gelukkig sprak ze wat Engels en ik vroeg haar of ze mij wilde rondleiden, wat ze heel enthousiast voor mij deed. Ik ben er meer dan een uur geweest.  

Wat ik gezien heb is schrijnend, je houd het echt niet voor mogelijk, kamertjes volgepakt met baby’s, peuters in tegen elkaar geschoven bedjes. Opvallend, geen gehuil, de meeste kinderen liggen stil voor zich uit te kijken.

Ik heb enkele foto’s genomen als herinnering, maar de meeste tijd heb ik gespendeerd met contact maken met die kinderen.

Als je ze aanraakt dan kijken ze naar je, sommigen lachen als je ze kittelt, eentje lag er kletsnat, de zuster riep meteen iemand om te helpen.

Ik heb eentje van de leeftijd van Artuur, mijn kleinzoon, de fles gegeven.

Dat doe je met een (grote) krop in de keel.

Ik heb de “keuken, eetplaats” gezien waar er een 10-tal kinderen aan het eten waren.
Ze begroeten mij met Namasté, eigenlijk de eerste keer in mijn reis dat ik dit zag en hoorde.

Ik heb de zaal met bedden met ouderen gezien, geroken … man dit is zo confronterend.

Ik vroeg aan zuster …, haar naam ben ik vergeten of ik iets mocht doneren.

Dit wilde ik echt doen, dit had ik al voordien gepland.
Ze zei me dat ik dit niet echt moest doen, ze zei iets over God maar ik begreep het niet goed, maar ik drong aan.
Ik heb dan ook iets gedoneerd, in ruil kreeg ik van haar een Maria scapulier en een kaartje met de foto van Moeder Teresa.

Teruggekomen aan de tuk-tuk zei Ali mij …. Now we go shopping? …